تنهایی

هر برگي كه دست روزگار از دفتر زندگانيم جدا مي كند، آرزويي شيرين را با خود به همراه دارد كه با فنا شدنش، جزئي از وجود مرا به تباهي مي كشاند؛؛؛ و من هر روز در انتظار برگي ديگرم؛؛؛ ولي افسوس كه آن روزهاي خوش هرگز فرا نخواهند رسيد... و شايد روزي كه از آن مي گريزم فرا رسد و من در گورستان آرزوهايم، در زير خروارها خاك كه جسم نحيفم را در آغوش گرفته به ابديت بپيوندم... کجا رفت اون همه دوستت دارم ها...؟ک تنهایی...